สวัสดีครับ เราชื่อ “นิก”
เราเป็นคนคิดมาก เราเก็บทุกอย่างมาคิด เรากลัวคนอื่นไม่รัก
เราเครียด เรากดดันตัวเอง
จนวันหนึ่ง มันทนไม่ไหวแล้ว
เราอยู่กับความเครียด ความกดดัน ความกลัวมาตลอด จนมันอึดอัดตันใจ
แล้ววันนั้น เราแค่หยุด แล้วถามตัวเองตรงๆ ไปเลยว่า…
“นิก…ถ้าวันนี้กูตาย กูยังจะกลัวอยู่ไหมวะ ว่าคนอื่นจะรักหรือไม่รัก?” คำแรกที่คิด กลัวว่ะ 5555
เงียบไปพักใหญ่ แต่คำตอบมันไม่ต้องคิดเยอะ
“ไม่ว่ะ…กูแค่อยากใช้ชีวิตที่มันเป็นกู ” ประโยคนี้ก็ยังงงอยู่ว่า ชีวิตที่มันเป็นเรามันเป็นยังไง ก็เลยกลับมาคิดกลับไปกลับมา นั่งคิด นอนคิด ก็ตระหนักได้ว่า ก่อนหน้านี้เราก็มีความสุขนี้หว่า เรามีความสุขกับอะไรบ้าง เรามีความสุขกับการอยู่กับเพื่อน เรามีความสุขกับการเรียน แต่ทำไมตอนนี้ พอเราโตขึ้น มีความรับผิดชอบขึ้น ความสุขมันหายไป มันหายไปไหนก็ไม่รู้ตัวด้วย จบอยู่กับความทุกข์ จมอยู่กับอดีตที่ไม่มีวันย้อนกลับมาได้แล้ว
และตั้งแต่วันนั้น มันก็จุดเปลี่ยนให้เรายอมรับและเรียนรู้ที่จะอยู่กับมันให้ได้ และพยายามคิดว่า
“เขาจะคิดยังไง?”
“เขาจะรักเราหรือเปล่า?”
“เขาจะเกลียดเราไหม”
ให้น้อยลง และหันมาบอกตัวเองว่า
“แล้วเรารักตัวเองพอยัง จะทำร้ายตัวเองด้วยการคิดมากไปทำไม ?”
มันไม่ง่ายนะ บางวันก็กลับไปคิดมากอีก และมันก็หายไป แล้วก็กลับมาอีก แล้วมันก็หายไป
มันก็เป็นปกติของมันแหละ ปล่อยมันไป เราแค่เรียนรู้ให้เท่าทันมันเท่านั้นพอ
สวัสดี