“ถามว่ากูเคยกลัวกล้องมั้ย…
กลัวฉิบหายเลยเว้ย
กล้องแม่งนิ่ง ๆ ดำ ๆ เหมือนหลุมดำอะ
เราพูดอะไรไป เหมือนมันกลืนเสียงเราไปหมด
แล้วก็ทิ้งเราไว้กับความคิดที่ว่า
‘เฮ้ย กูพูดอะไรวะเมื่อกี้?’
แรก ๆ ที่ฝึก กูจะพูดประโยคเดียววนอยู่ 10 รอบ
แล้วก็หัวเราะออกมาเองเพราะเขิน
มันไม่ใช่แค่กลัวกล้อง แต่มันกลัวว่า
คนจะมองเรายังไงถ้าเราอัพคลิปนี้ขึ้นไปจริง ๆ
แต่กูเจอวิธีที่ช่วยให้กล้าขึ้นแบบบ้าน ๆ เลยนะ
- อย่างแรกเลย…ยอมรับก่อนว่าเราจะเขิน และเราจะพูดแย่
คลิปแรกแม่งห่วยแน่ ๆ อันนี้ชัวร์ 555 - สอง…ฝึกพูดกับกล้องปิดก่อน
คือเปิดกล้องแต่ไม่กดอัด พูดเล่น ๆ คุยกับมันเหมือนเพื่อน - สาม…ถ่ายสั้น ๆ ไม่ต้องเพอร์เฟกต์
ถ่ายทีละประโยค ทีละ 10 วิ แล้วค่อยตัดต่อ - สี่…เปิดดูแล้วชมตัวเอง
อย่าเพิ่งหาข้อผิดพลาด เปิดดูแล้วบอกตัวเองว่า
“เห้ย กูกล้าพูดแล้วว่ะ โคตรเก่งเลย”
แล้วที่สำคัญ…
อย่าไปคิดว่าต้องเท่ ต้องน่าฟัง ต้องดูโปร
คนเขาชอบเราตอนที่เรา ‘เป็นเรา’ มากกว่า
เวลามึงพูดแบบงง ๆ หรือขำ ๆ นั่นแหละ…จริงสุดแล้ว
ทุกวันนี้กูก็ยังไม่ได้พูดคล่องมาก
แต่กูภูมิใจที่กูกล้าเปิดกล้อง แล้วเล่าเรื่องที่กูอยากเล่า
แล้วเชื่อมั้ย…พอเรากล้าพูดขึ้นมาจริง ๆ คนดูเขาก็กล้าเข้ามารู้จักเราเหมือนกัน
กล้องแม่งไม่ได้น่ากลัวหรอก
เสียงในหัวเรานั่นแหละ ที่น่ากลัวกว่า
ลองดูนะ
แล้วเดี๋ยวมึงจะขอบคุณตัวเองที่กล้าอัดคลิปแรกจริง ๆ”